Unutulmaz Bostancı Escort Melis

Çantamı takside unuttuğumu fark ettiğimde gece yarısını çoktan geçmişti. İçinde dünyanın en değerli eşyaları yoktu aslında. Birkaç makyaj malzemesi, şarj aleti, parfümüm, eski bir not defteri ve yıllardır değiştirmediğim bir anahtarlık vardı. Ama o çantanın içinde benim için paradan daha değerli bir şey bulunuyordu: hayatımın son birkaç yılına ait küçük izler. Taksi uzaklaşalı birkaç dakika olmuştu ve ben kaldırımın ortasında ne yapacağımı düşünürken kendi kendime gülmeye başladım. Çünkü benim başıma böyle şeyler gelmesi artık şaşırtıcı değildi. Ben Bostancı’da yaşayan Melis’im ve dalgınlık konusunda kendime güvenim tam. Telefonumu buzdolabında bulmuşluğum bile var. Bir keresinde gözlüğümü ararken yarım saat boyunca başımda olduğunu fark etmemiştim. Dolayısıyla çantayı takside unutmuş olmam, hayat hikâyemin en şaşırtıcı bölümü sayılmaz. Fakat o gece başka bir şey oldu. Çantanın peşine düşerken aslında uzun zamandır kendimden kaçtığım bir konunun da peşine düştüğümü fark ettim. Taksinin plakasını hatırlamıyordum. Sadece aracın rengini ve sürücünün konuşma biçimini biliyordum. Uygulamadaki yolculuk geçmişinden aracı bulmaya çalışırken telefonumun şarjının yüzde üç olduğunu gördüm. “Harika,” dedim. “Hayatım gerçekten benimle dalga geçiyor.” Neyse ki yolculuğun kaydı duruyordu. Sürücüye ulaştım. Adam birkaç dakika sonra geri döndü ve çantayı bulduğunu söyledi. İçim rahatladı. Fakat eve gidip çantayı açtığımda asıl şaşkınlığı yaşadım. Not defterimin arasından yıllar önce yazdığım bir sayfa çıktı. Üzerinde eski bir ilişkimle ilgili birkaç cümle vardı. O zamanlar yaşadığım hayal kırıklığını anlatmışım. Sayfanın sonunda da “Bir daha kimseye bu kadar güvenmeyeceğim” yazıyordu. Okuyunca uzun süre sustum. Çünkü o cümleyi yazan kadınla bugünkü ben arasında çok büyük bir fark vardı. Eskiden yaşadığım bir kötü deneyimi bütün insanlara uygulamaya çalışmışım. Bir kişinin yaptığı şeyi onlarca kişiye mal etmişim. Bostancı escort olmaya karar verdikten sonra da buna “tecrübe” demişim. Oysa bazen tecrübe dediğimiz şey sadece korkunun daha düzgün giyinmiş hâli oluyor. Ve işe başladıktan sonra özgüvenim o kadar tavan yaptı ki artık bırakmayı istemiyordum. Bostancı’da hayatımın en garip tarafı da bu oldu. İnsanların arasında kendimi çok rahat hissediyorum ama birinin bana gerçekten yaklaşmasına gelince bir anda duvar örüyorum. Dışarıdan bakıldığında oldukça rahat bir kadınım. Gülerim, konuşurum, flört etmekten çekinmem. Hatta arkadaşlarım bazen fazla açık sözlü olduğumu söyler. Fakat konu gerçekten birini hayatıma almaya geldiğinde bütün o rahatlığımın altında başka bir kadın çıkıyor. Her şeyi kontrol etmek isteyen, karşısındaki insanın niyetini önceden anlamaya çalışan, küçük ayrıntılardan büyük sonuçlar çıkartan biri. Bir erkeğin mesajındaki noktaya bile anlam yüklediğim dönemler oldu. “Neden bugün nokta koydu?” diye düşünüp sonra kendi kendime sinirlendiğim günleri hatırlıyorum. Şimdi bunlara bakınca gülüyorum. Çünkü bir insanın gerçekten ne hissettiğini anlamanın yolu noktalama işaretleri değil. Yanında nasıl davrandığı. Seni dinleyip dinlemediği. Söz verdiğinde tutup tutmadığı. Kötü bir gününde sana nasıl yaklaştığı. Ben artık bunlara bakıyorum.

Bir erkeğin beni etkilemesi için sadece yakışıklı olması da yetmiyor. Hatta dürüst olayım, fazla yakışıklı olup bunun farkında olan erkekler beni bazen yoruyor. Çünkü kendisini aynada yeterince beğenen birinin benim onayımı ayrıca beklemesine gerek olmadığını düşünüyorum. Benim ilgimi çeken erkek biraz mizah sahibi olacak, kendi hayatı olacak ve benim hayatıma girince bütün dünyasını benim etrafımda döndürmeyecek. Bir kadının kendi hayatının olması ne kadar normalse, erkeğin de kendi dünyasının olması o kadar normal. Ben sahiplenilmekten çok seçilmek istiyorum. Aradaki fark benim için çok büyük. Birinin beni istediğini hissetmek güzel. Ama beni istediği için özgürlüğümü kısıtlaması bana romantik gelmiyor. Benim için tutku başka bir şey. Bir bakışın uzaması, konuşmanın gereğinden fazla sürmesi, birbirinden hoşlanan iki insanın bunu açıkça söylemeden birbirine belli etmesi… Bunları seviyorum. Birinin yanında kendimi daha kadınsı, daha canlı ve daha cesur hissetmek hoşuma gidiyor. Fakat bunun yanında saygı da istiyorum. Çünkü tutku geçici olabilir; karakter daha uzun süre kalıyor. Çantayı geri getiren taksi şoförüne teşekkür edip eve çıktığımda saat neredeyse iki olmuştu. Çantayı masanın üzerine koydum ve içinden o eski not defterini tekrar çıkardım. Birkaç sayfa daha çevirdim. Eski hâlimin ne kadar fazla düşündüğünü fark ettim. Her şeyin bir anlamı olsun istemişim. Her karşılaşmanın bir amacı, her mesajın bir işareti, her ayrılığın büyük bir dersi… Şimdi ise bazı şeylerin sadece yaşanıp geçebileceğini düşünüyorum. İnsan her deneyimden büyük bir hayat dersi çıkarmak zorunda değil. Bazen biri hayatına girer, seni güldürür, heyecanlandırır, sonra gider. Bazen biri kalır. Bazen de hiç beklemediğin bir insan sana kendin hakkında bir şey öğretir. Hayatın güzelliği biraz da bu belirsizlikte. O gece defteri kapattım ve eski cümlemin üzerini karaladım. “Bir daha kimseye bu kadar güvenmeyeceğim” yazısının altına yeni bir cümle ekledim: “Doğru insana güvenmekten korkmayacağım.” Sonra kalemi bıraktım. Bu bir karar değildi. Kendime verilmiş büyük bir söz de değildi. Sadece artık geçmişteki bir kadının korkusuyla bugünkü hayatımı yönetmek istemediğimi fark etmiştim. Bostancı’nın ışıkları pencereden içeri vururken çantamı tekrar kapattım. Ertesi sabah her şey yine normal başlayacaktı. Kahve, telefon, işler, mesajlar, koşturmaca… Ama ben aynı olmayacaktım. Çünkü bazen insanın hayatını değiştiren şey büyük olaylar değil; takside unutulan bir çanta, eski bir not defteri ve yıllar önce yazdığı tek bir cümleyi yeniden okuyabilmek oluyor. Ve galiba ben ilk kez geçmişime bakıp kızmak yerine ona biraz teşekkür ettim. Bana kim olduğumu hatırlattığı için.